De opname; vertrouwen op herstel

Volgende keer hier jouw blog? Mail naar: info@orangemonday.nl


Onderstaand het nieuwste blog van onze ambassadeur Karin Broeders:

Na een tijd terug ingestort te zijn, heb ik mij op de wachtlijst laten zetten voor opname in een herstellingsoord.

Ik heb eerst met een maatschappelijk werkster gesprekken gehad, daarna onder behandeling van een psycholoog. Deze stelde de diagnose PTSS (post traumatisch stress syndroom).

de opname-ptss-karin broeders

Na een tijdje bemerkte ik dat ik niet veel verder kwam dan het benoemen van waar mijn probleem zit, welke issues bijna onoverkomelijk zijn, maar tot een echte verdieping daarin kwam ik niet.

De psycholoog stipte het aan, maar ik heb een paar enorme hoge, bijna betonnen, muren om mij zelf heen gebouwd en daarbinnen ook nog wat binnenmuren en dan zit er een put met een cementen deksel er op en daarin zit al het opgestapelde verdriet.

de opname-put3-karin broeders

Ik heb er ook last van, het beperkt mijn goed functioneren, want door al die muren en deksels ben ik een beetje mijzelf kwijtgeraakt. Er moest dus wel iets rigoureus gebeuren om dit patroon te doorbreken.

Door de enorme hoeveelheid stress heb ik veel lichamelijke klachten. Door deze klachten ben ik beperkt, door de enorme angsten en nachtmerries slaap ik amper en dat maakt weer dat ik bijna geen sociale contacten heb en zo belandde ik in een negatieve spiraal die zijn weerga niet kende.

Ik heb mij vaak afgevraagd, is dat nou altijd zo? Heeft iedereen dat zo op de een of andere maner, wellicht in andere vormen, maar vergelijkbaar?

Ik had er last van en zo kwam ik in de Hezenberg, een pastoraal herstellingsoord.

de opname-hezenberg-karin broeders

Ik vind het christelijke aspect er aan prettig, daar ik geloof dat je alleen met God je tot een totale heling en genezing kan komen, maar er zullen vele mensen zijn die denken dat zij dat ook prima zonder kunnen en dat respecteer ik. Ik vind het samen met God deze weg bewandelen prettig.  Het geeft mij kracht als ik het moeilijk heb.

Op 28 mei had ik de intake en een week later wist ik dat ik welkom was, maar de zorgverzekeraar, Achmea in dit geval, heeft als stelregel dat je voor een GGZ basisplaats dertien weken moet wachten.

Dit zijn dertien weken geweest van letterlijk overleven met veel pijn en een hele berg ballast die ik dagelijks met me meesleep.

de opname-zware last-karin broeders

Het blijkt een bezuinigingsmaatregel, maar ik kan de heren en dames zorgverzekeraars aangeven dat ik nu alleen maar meer geld kost! Ik heb dertien weken langer rond gelopen met enorm veel pijn en heb dus een enorme hoeveelheid medicatie geslikt, ik ben naar de psycholoog geweest, dertien weken langer , en ik ben langer in de ziektewet.  Voor mij, en dus heel veel mensen, ben je ook langer, dertien weken in mijn geval, dus ziek. Dat ik een kwartaal….. een kwart jaar langer angsten, nachtmerries en angststoornissen heb. Hebben zij daar wel eens over nagedacht???

Ik heb erg tegen die lange wachttijd opgezien en ineens was het dan zover: maandag 25 augustus werd ik opgenomen.

Het weekend er voor had ik het er ineens te kwaad mee, 7 weken mijn eigen veilige huis uit, ander eten, functioneren in een groep. Het leek ineens te veel.

Daarbij had ik het gevoel dat ik stappen moest zetten, dus heb ik afscheid genomen van een bepaald persoon in mijn leven, omdat er straks voor diegene geen plaats meer is in mijn nieuwe, naar ik hoop herstelde, leven, maar dat doet enorm veel zeer. Ik heb mijn moeder een kaart gestuurd waarmee ik bepaalde zaken heb geprobeerd uit te leggen en vooral met mijzelf in het reine te komen dat dit echt de weg is die ik moet gaan.

de opname-huis verlaten-karin broeders

Dan volgt er een stressvolle week van inpakken, schoonmaken, de veestapel onder brengen en afscheid nemen. Ik ben daar niet goed in en heb dat ook enorm vermeden.

En zo werd het dan toch nog als vanzelf maandag 25 augustus. Ik heb er voor gekozen mij niet door iemand weg te laten brengen. Toch enigszins gespannen ben ik er naar toe gereden. Ruim op tijd om geen stress te krijgen, want stress roept angstaanvallen op en dat is niet echt handig in de auto.

En dan ben je daar ineens:  we, ik werd samen met nog iemand, opgenomen. Een prettige ontvangst voor de openhaard met koffie. De sleutel van onze kamer die ons gewezen werd en daarna de gelegenheid je auto uit te ruimen en je kamer je een beetje eigen te maken. Ik heb echt geluk, want ik heb een kamer aan de buitenrand, waardoor ik door openslaande deuren op een bosrand uitkijk met daarachter weilanden met prachtige koeien.

de opname-weiland-karin broeders

Die eerste dag keutelde ik een beetje aan, spullen in de kast, kennis maken, maar dan toch is daar ineens die eerste nacht. Daar lig je dan in een vreemd bed, vreemde geuren, vreemde geluiden en al het ingehouden verdriet en spanning brak los.

Een dag later de eerste therapie: creatieve therapie. We kregen een tweetal gedichten over verdriet .

Marijke Ambrosius:

Dat ook verdriet

Van kracht kan zijn

Dat strak mij uitgesneden heeft

Uit ernstige klei


Ernstige rechte pijnen

Rechte zachte tranen

Over hete wangen


Pijnlijke opsluiting

In strakke rechte spieren

In ernstig recht

Wachten

 Vasalis:

Verdriet kit al mijn krachten samen,

Zodat ik roerloos word als steen

Mijn hele wezen wordt materie ,

Een ondoordringbaar zacht mysterie

O sla de rots, opdat ik ween.

Deze twee gedichten mochten we uitbeelden met klei. Eigenlijk trok ik er zonder moeite een beeld van mijzelf uit. Ik vind werken met klei, verf en ander gefröbel leuk, dus was lekker bezig.

   de opname.1    de opname.2    de opname

Toen mochten we om beurten iets over ons werk vertellen en toen ik zelf op dat moment naar mijn eigen ik keek, getrokken uit de klei, straalde het beeld zoveel pijn uit, zoveel verdriet, zoveel onmacht, zoveel verstopping dat ik alleen maar kon huilen. Toen wist ik het, hier ga ik herstel vinden, maar oh mijn God wat gaat het pijn doen.

Ik kan een ieder die dit leest en er door geroerd raakt, omdat er ook veel pijn in hen huist alleen maar uitdagen, ga de strijd hiermee aan, je komt er beter uit.

Ik verlang er naar de roos te zijn die God mij ooit heeft laten zien die ik ben. Diep van binnen straalt die grote oranje roos en ik zal keihard werken om die te vinden, opdat ik er gelukkiger uitkom en weer contact krijg met mijn vreugde.

de opname-oranje roos-karin broeders

Nog 7 weken van strijden, pijn, teleurstelling, maar ook vreugde, want het is hier ook veilig en gezellig.

Ik vertrouw op het herstel!

Durf jij dat met jezelf aan te gaan?

Vierkant-Logo-Orange-Monday-met-tekstpotretfotot Karin BroedersKarin Broeders
kaatjekletskous.wordpress.com                 

Ambassadeur Orange Monday
www.orangemonday.nl

This entry was posted in ambassadeur, blog, Ervaringsdeskundige, Ervaringsverhaal, Gastblogs, Karin Broeders, Orange Monday Foundation, Posttraumatische Stressstoornis, Psychische klachten, PTSS, stress, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to De opname; vertrouwen op herstel

  1. Reblogged this on Karin Broeders and commented:
    nieuwste blog voor Orange Monday Foundation

  2. joannet davidse says:

    ik heb zo ontzettend veel respect voor jou. Je bent een grandioze vrouw

  3. Edo says:

    Mooi, openhartig, kwetsbaar, sterk en dapper Karin!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s