Schuld, spijt en schaamte

Onderstaand het nieuwste blog van onze gast-blogger Mandy Verleijsdonk:

“Ik had dat wel moeten doen en dat niet.”Ik voel me vaak schuldig. Het kan het gevolg zijn van iets concreets, maar eigenlijk is het een aanhoudend zeurend gevoel. Het kan worden getriggerd door duizend dingen als het eten van chocola of door ‘nee’ te zeggen.

Een therapeut zei ooit tegen mij dat ik me wel schuldig kan voelen, maar dan nog niet perse schuldig ben. Dat zeg ik nog geregeld tegen mezelf om mezelf gerust te stellen, maar mijn emotionele oerbrein wint het later toch weer van mijn rationele cortex. Ik voel me ‘gewoon’ schuldig omdat ik ben wie ik ben en doe wat ik doe. De actie die daaraan vooraf gaat, doet er niet toe.

schuld, spijt en schaamte-hondje-orange monday

Ik stel mezelf geregeld de vraag of ik verantwoordelijk ben, als ik me schuldig voel. Meestal is het antwoord ontkennend. Ik ben niet verantwoordelijk voor (het oplossen van) ieders nare gevoelens, voor vervelende dingen die andere meemaken, voor ieder bierblikje dat in de bosjes is gegooid etc. Ik hoef me niet schuldig te voelen als ik niet bij iedere blikje van mijn fiets stap en het blikje in de prullenbak gooi.

Ik hoef van niemand iedere stilte op te vullen, maar wel van mijn gevoel. Een docent stelt bijvoorbeeld een vraag in een volle collegezaal. Het is stil aan de andere kant; waar ik me ook bevindt. De spanning hoopt zich op in mijn lijf. Een schuldgevoel kruipt mee. Ik verplaats me in de schoenen van de docent en steek mijn hand op. Anders vind ik het zielig. Iemand moet toch iets zeggen?

De spanning in mij zakt niet. Schuldgevoel maakt zich plaats voor spijt. “Ik had mijn hand niet op moeten steken. Hou nu eens je mond. De volgende keer ben je stil.” Achteraf komt het zelfverwijt; of ik nu wel of niet mijn hand had opgestoken.

schuld, spijt en schaamte-vrouw-orange monday

Spijt is meer intern gericht, in tegenstelling tot schaamte die gevoeld wordt ten opzichte van anderen. “Anderen vinden je vast irritant. Straks denken mensen nog dat je aandacht wilt. Iedereen vind je een betweter.” Ik zweet en wil verdwijnen. De docent praat verder en ik moet moeite doen om me op haar verhaal te concentreren.

Jarenlang heb ik verschillende therapieën gevolgd en gevoelens van schuld, spijt en schaamte zijn nog steeds dagelijkse kost. Deze emoties zijn ondergeschoven kindjes in de hulpverlening en zouden meer aandacht mogen krijgen. Hoe kan therapie immers helpen als je je schaamt voor het feit dat je therapie nodig hebt of je je er schuldig over voelt?

Eigen verantwoordelijkheid om het te sprake te brengen? Niet als je niet beter weet of je niet bewust bent van de gevoelens. Het zou fijn als therapeuten het onderwerp zelf vaker ter sprake brengen. Loesje zou zeggen: “eigen verantwoordelijkheid, mooi, maar doen we nog wat met elkaar?”

Mandy van VerleijsdonkMandy Verleijsdonk, 26 jaar

  Psychologiestudent

 

 

Ambassadeur Orange Monday Foundation    Vierkant-Logo-Orange-Monday-met-tekst
http://www.orangemonday.nl

Ambassadeur Fonds psychische Gezondheid logo FPG
http://www.psychischegezondheid.nl/action/activiteiten/344/mandy_verleijsdonk.html

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Schuld, spijt en schaamte

  1. Mandy, wat sla je de spijker toch weer treffend op zijn kop. Ik ga ‘m delen!

  2. mandy says:

    Dankje Ester🙂

  3. Jan strik says:

    Schuld, spijt en schaamte en de relate met angst beschrijf ik ben in mijn ebook op http://www.gevaar-risico-angst.nl wat vindt jij?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s